„Wino ma swoich zagorzałych zwolenników, ma i przeciwników. Właściciele winnic, lekarze, socjologowie, ekonomiści, politycy, kapłani mają odrębne, swoiste poglądy na wino. W tych poglądach jest zawarty potężny ładunek sympatii i niechęci, bezkrytycznego uwielbienia i nieuzasadnionego krytycyzmu, w sumie — nieprawdy po obu stronach. Przypisuje się winu właściwości, których nie ma, nie zauważając tych, które jednak posiada. Demonizuje się zbawienne i złowrogie działanie wina. Dzieje się tak pomimo wielokrotnego publikowania rzetelnych danych o winie. Wielojęzyczna literatura na ten temat jest nieogarniona,28 a jednak każdy woli pozostawać przy swoim zdaniu. Dlatego według zasady Znacie Znamy. No to posłuchajcie! — podajemy garść informacji, aby na ich podstawie każdy mógł wyrobić sobie rzetelnie uzasadniony, subiektywny sąd.
Gdyby nagle, z dnia na dzień, zniknęło zapotrzebowanie na wino, na całym świecie postradałoby pracę kilkadziesiąt milionów ludzi związanych z uprawą winorośli, produkcją wina i jego dystrybucją. Byłaby to katastrofa ekonomiczna dla kilku krajów, które — niezależnie od swych związków z winem — są zaliczane do najbardziej uprzemysłowionych na świecie. Francja, Włochy, RFN — bądź co bądź światowe potęgi gospodarcze i przemysłowe — odczułyby zniknięcie wina jako kataklizm. Cóż dopiero mówić o krainach mniej uprzemysłowionych, dla których wino jest jednym z podstawowych źródeł dewiz Hiszpania, Portugalia, Jugosławia, Grecja, a także Bułgaria, Węgry, Rumunia, Maroko, Algieria, Tunezja... Dla takich kolosów jak USA czy ZSRR zaniechanie produkcji wina nie stanowiłoby klęski na miarę państwa, ale Armenia, Gruzja czy Kalifornia przeżyłyby szok, zapaść rolniczą, finansową i w efekcie na rynku pracy, co dziś ma wymiar polityczny.“(12)