„Wiemy, że telewizor albo ekran kinowy to nie okno, i nie staramy się przez nie wyjrzeć, żeby zobaczyć, gdzie są aktorzy niektórzy z nas robili tak kiedyś, kiedy byli bardzo mali.
Wiemy, że oglądamy obrazy ludzi i zdarzeń zarejestrowane w przeszłości, a to, co widzimy, nie dzieje się właśnie teraz, o ile nie jest to przekaz na żywo.
Na ogół wiemy, że film nawet najbardziej realistyczny jest fikcją, ale jeśli jest dobry, zapominamy o tym na jakiś czas i przeżywamy go tak, jakby to była prawda.
Z drugiej strony wiemy, że film dokumentalny jest „prawdziwy", ale prawdopobnie przedstawia pewien określony punkt widzenia ukazując wybrane fakty, tworzy obraz rzeczywistości, który może rozmijać się z tym, co naprawdę się zdarzyło.
Jeśli najpierw oglądamy ujęcie samochodu jadącego po szosie, a potem znajdujemy się wewnątrz samochodu i patrzymy na dwoje rozmawiających ludzi, jest bardzo prawdopodobne, że jesteśmy w samochodzie, który widzieliśmy w poprzednim ujęciu. Jeśli znika obraz wnętrza samochodu, a następnie pokazywany jest parking, wiemy, że upłynął jakiś czas i bohaterowie dotarli do miejsca przeznaczenia. Filmowcy mogą używać różnych sposobów wskazujących, że upłynęło trochę czasu, od minut do dni, tygodni, miesięcy lub lat. Nie czujemy się zagubieni, kiedy zmienia się perspektywa, gdy najpierw przyglądamy się komuś z bliska, a potem widzimy go w tłumie innych ludzi, albo kiedy kamera przeskakuje z jednej twarzy na drugą podczas rozmowy dwóch lub kilku osób.“(7)