„W świetle tego wszystkiego musimy czuć się zażenowani zadając za C. Fraser Mackenzie pytanie, „czy mianowicie medyczna profesja jest dla dobra narodu, czy też obywatele dla dobra lekarzy". Sam jestem ostatnim, który nie chciałby, by lekarze nie byli traktowani uczciwie, nawet jeśli w końcowym efekcie zmuszony zostałem leczyć siebie samego własnymi metodami. Ale z tego co widać obecnie wynika, że to pacjenci istnieją dla pożytku lekarzy. Naprawdę trudno pytać jak wielu pacjentów zmarło tylko dlatego, że lekarze pochłonięci byli medyczną etykietą.
Kwestią jest jak postępować z problemem, jaki staje przed cierpiącym, który stracił wiarę w metody ortodoksyjne i jest gotów spróbować urynoterapii. Czy powinien obywać się bez służby zdrowia, czy nie. Z każdego niemal punktu widzenia uważam, że byłoby lepiej, gdyby nie odcinał się od swego lekarza. Nie ma praktycznie żadnego powodu, dla którego odkrycie czy raczej reodkrycie urynoterapii miałoby „pozbawić lekarza jego chleba". Książka ta stawia go w posiadaniu faktów i tylko od niego zależy, co z tym zrobi. Nie pierwszy to raz pacjent sugeruje swemu lekarzowi leczenie, jakiego chciałby spróbować i jeśli lekarz podejmie się tego zadania, korzystne efekty leczenia tylko podbudują medyczną reputację. Ponadto lekarz może działać jak bufor pomiędzy mającymi co prawda dobre intencje, ale przeszkadzającymi i nieznośnymi ingerencjami krewnych, często bardzo uprzedzonych i nieświadomych, którzy nie tylko obawiają się najgorszego, ale lękają się formalności, jak również opublikowania przyczyn zgonu.“(2)