„Król zaczyna zmieniać front, najwyraźniej mięknie, jakby zrobiły na nim wrażenie rosypane w listach aluzje o niespełnionych nadziejach i o tym. że każdy człowiek ma prawo do miłości. Próbuje nawet zwaśnione strony godzić, choć. zdaje się. z. nikłym rezultatem. W każdym bądź razie nie ma już mowy o nazbyt surowych i poniżających restrykcjach. Dochodzi w ostateczności do tego. ze nowej pruskiej poddanej oraz jej niepokornemu mężowa nakazano osiedlić się w Głogowie, a więc na nie tak dawno podbitym Śląsku.
Zawzięty kanclerz wyprosił u króla to zesłanie, gdyż nie chciał być narażony nawet na przypadkowe zetknięcie z synem, który zhańbił ród i nazwisko. Widać też, że zdobyczny Śląsk fryderycjańska administracja uważała za ziemię „minorum gentium" niższego rodzaju, skoro eksmitowała do niej niewygodnych ludzi.
Piękna Barberina nie uważała tego zesłania za dopust boży i żyła w Głogowie ze swoim mężem nader szczęśliwie i przykładnie. Ciekawe, czy niedawna tancerka włoska zetknęła się bliżej z żywiołem polskim w tym mieście, które jeszcze w drugiej połowie XIX wieku miało swoją Dzielnicę Polską, usytuowaną na południe od klasztoru klarysek Prawdopodobnie równocześnie z Barberina albo nieco później przybył do Głogowa proboszcz Andrzej de Francheville. były sekretarz Woltera. Może ożyły dawne wspomnienia“(8)