„Hołówko nie był jednak dyplomatą z powołania i zamiłowania. Zwłaszcza męczyły go i zniechęcały sprawy etykiety, życie towarzyskie. W jednym z listów do siostry skarżył się, że „w ogóle klęską moją są w nowej robocie te śniadania i przyjęcia dyplomatyczne".
Tadeusz Hołówko odznaczał się odwagą cywilną i niezależnością sądów. Stanisław Schimitzek wspomina, iż jeden Hołówko pozwalał sobie „na głośne krytykowanie stopniowej « militaryzacji » Ministerstwa przez powoływanie na kluczowe stanowiska coraz więcej oficerów zawodowych .Żeby j ak mówił z ironią nie stracić twarzy i utrzymać się na szczytach hierarchii, postanowił swoje rozmowy telefoniczne zaczynać od słów Tu mówi kapral Hołówko".
Tadeusz Jackowski należał do grona pionierów polskiej służby zagranicznej. „Zaraz po wojnie pisze o nim Jan Gawroński wysunął się na czoło tych, którzy przystąpńi do układania stosunków polskoniemieckich na nowych podstawach".
W Ministerstwie Spraw Zagranicznych pracował od lipca 1919 r. Kierował najpierw referatem gdańskim, zaś od lutego 1920 r. został kierownikiem Wydziału Północnego. W 1921 r. przydzielony do Międzysojuszniczej Komisji Plebiscytowej na Górnym Śląsku, potem przeszedł, jako radca, do pracy w poselstwie polskim w Berlinie. Tu był najbliższym współpracownikiem i pomocnikiem Kazimierza Olszowskiego. W czerwcu 1926 r. odwołany do Centrali został dyrektorem Departamentu Politycznego. Odpowiedzialną tę funkcję sprawował przez trzy lata. Pracował wraz z ministrem Zaleskim owocnie i wydajnie, mimo że często nie dopisywało mu zdrowie.“(5)