„„Nie ma zgodyl — zawołano. Po czym mówił znowu król jmć pozwólcie mi przynajmniej na to, abym nie był obowiązany na to wakujące podług decyzji miejsce kogo innego, choćby mi fortragowanego nominować, to jest, aby mi wolno było aż po limicie zatrzymać ten urząd [bez nowej nominacji".
„Nie ma zgody! — ponowiono opozycję" — stwierdza urzędowy diariusz sejmu"2. Jednakże — fakt znamienny — zdanie to w protokole sejmowym zostało ówcześnie przekreślone, tak jednakże delikatnie, że bez trudu można tekst odczytać. Król był przekonany, że na swoją ostatnią propozycję otrzymał zgodę sejmu (być może głosy sprzeciwu były tym razem mniej wyraźne), co jednak zdaniem Ignacego Potockiego było nieprawdą173. Zapewne o interpretację zdania większości sejmowej w ostatniej fazie debaty poszły następnie zawzięte spory, a pod naciskiem króla sekretarz sejmowy (wyraźnie wbrew swemu przekonaniu) wykreślił z protokołu niezgodny z intencjami monarchy fragment zapisu.
O godzinie 23.J0 ta historyczna sesja sejmowa została wreszcie zakończona.
Ignacy Potocki przeżył boleśnie fakt, że jeden z członków rodziny został z powodu swojej antynarodowej postawy odsądzony przez sejm od sprawowanego urzędu, ale uznał decyzję sejmu nie tylko za sprawiedliwą, lecz również za trafną politycznie. Wysoko też ocenił zachowanie publiczności sejmowej w dniu 27 stycznia, podkreślając jej umiarkowanie, dyscyplinę i świadomość patriotyczną174. Stanisław August był natomiast w rozpaczy. Jego zasadniczy plan polityczny walił się w gruzy; nadzieja na powrót Szczęsnego Potockiego do Warszawy przepadła, w dalszym ciągu czołową osobistością życia politycznego Rzeczypospolitej miał pozostać marszałek litewski. Nazajutrz po pamiętnej sesji sejmowej król wezwał do siebie niejakiego Różana, agenta Szczęsnego Potockiego w Warszawie, który donosił swemu mocodawcy o wszystkich wydarzeniach w stolicy. „Król jmć rano mnie do siebie wokował — pisał Różan — końcem zapytania mnie, czyli byłem na sesji wczorajszej i czyli o wszystkim jestem uwiadomiony, na co ja odpowiedziawszy, odwoływał się do tego, com słyszał z ust jego na sesji, iż wszystko użył, co można, dla umoderowania rzeczy, dla umniejszenia zapału, i że nie było w mocy jego wstrzymać zapędu. Zalecił mi zaś wyraźnie, bym jak najprędzej doniósł jw. Wmć Panu Dobrodziejowi, że lubo wiadome prawo fatalne jego chęci i myśli przeciwnie wypadło, atoli jemu dozwolono nie nominować na urząd, czyli urzędy jw. Wmć Pana Dobrodzieja, aż za niedziel cztery. O czym uwiadamiając jw. Wmć Pana Dobrodzieja przeze mnie, zapewnia jego, iż przywiązanie, szacunek i przychylność ten mu dyktowałjy] środek dla ocalenia osoby jw. Wmć Pana Dobrodzieja; że nominację do owego czasu przetrzyma w oczekiwaniu rezolucji od Pana. Azaliż możesz odmienić myśl — dodał król jmć"175. Szczęsny Potocki zlekceważył oczywiście zupełnie sugestie królewskie, chociaż Stanisław August wracał do tej sprawy jeszcze parokrotnie, podsuwając eksgenerałowi artylerii za pośrednictwem Różana sposoby nie kolidującego z jego ambicją powrotu do Polski176.“(10)